Το εκλογικό αποτέλεσμα στην Ιταλία δείχνει πριν από όλα την εκρηκτική δυσαρέσκεια που αναπτύσσεται στους λαούς της Ευρώπης για τη βάρβαρη πολιτική του δυνάμεων του κεφαλαίου και της ΕΕ. Για την πολιτική της επιτροπείας και του ελέγχου που η γραφειοκρατία των Βρυξελλών και ο γερμανικός ιμπεριαλισμός θέλει να επιβάλλει στους λαούς, ιδιαίτερα στους λαούς του ευρωπαϊκού νότου. Για την Ευρώπη του «πάνω από όλα το ευρώ», των Μνημονίων και των «αγορών». Αυτό εκφράστηκε στον καταποντισμό του τραπεζίτη Μόντι και την αδυναμία της Κεντροαριστεράς να σχηματίσει μια σταθερή κυβέρνηση των «μνημονίων», παρά τη λυσσασμένη στήριξη της ΕΕ και ειδικά της Γερμανίας, που περιφρονούν τη δυνατότητα των λαών να τοποθετούνται ενάντια στην πολιτική τους, παρά τους εκβιασμούς και τα διλήμματα για το ευρώ κλπ.
Ο δημαγωγικός αντιγερμανισμός του αδίστακτου αντιδραστικού και αντικομμουνιστή Μπερλουσκόνι, που τον ώθησε στην εκλογική επιτυχία, αντανακλά την τάση δυνάμεων του ιταλικού κεφαλαίου να «διαπραγματευτούν» τη θέση τους με την Γερμανία. Η εκκωφαντική επιτυχία του «Κινήματος των 5 αστέρων» του Μπέπε Γκρίλο δείχνει ότι τεράστια τμήματα του λαούαναζητούν μια πολιτική απόρριψης του σάπιου και μαφιόζικου αστικού πολιτικού συστήματος, ανάδειξης τουκοινωνικού ζητήματος στην πρώτη γραμμή και αμφισβήτησης της μονοκρατορίας του ευρώ και των Βρυξελλών. Ζητήματα που με ασαφή και αντιφατικό τρόπο έθεσε το «Κίνημα των 5 αστέρων» (υπεράσπιση των δημόσιων αγαθών, κατώτερος μισθός 1.000 ευρώ, καταδίκη του πολιτικού κόσμου, δημοψήφισμα για το ευρώ κ.λπ.). Αυτά έδωσαν ώθηση στον Γκρίλο, αν και η ρητορική του ενάντια...

